bir gün daha!

Hastane ziyaretimiz yarına kaldı, randevumuz yarın 14:30'a ertelendi.

Elifcimle konuşmuştum önceki akşam ekg ile ilgili.

Ona hamileyken benzer bir makineyle onu ve hareketlerini izlediğimizi anlattım ve doktorun da onun kalbinin 4 yaşında çocukların kalbi gibi hızlı atıp atmadığına bakacağını söyledim. Beraber izleyeceğiz ekrandan, dedim. Sakince yatması gerektiğini, dayanıp dayanamayacağını sordum.

-kocaman ablayım ben, durabilirim tabi, cevabını verdi.

Sonra detayları anlattım; çıplak olacağını, göğsünün üzerine jel sürüleceğini. O an yakınımda olan kumandayı gösterip, bunun gibi bir şeyi gezdirecek göğsünün üzerine, gıdıklayacak seni biraz, dedim ve kumandayı gezdirip, gıdıkladım :))

Dün sabahtan beri, benim karnımda bebek var, bak doktora gidelim, bilgisayarda göreceksin sen de, deyip durdu.:)

Her ne kadar, karnına değil kalbine bakacak, dediysem de dinletemedim.
-ben söylerim doktor amcaya, annem inanmıyor bana, karnıma bak da bebeğimi görsün derim, dedi. :)


İlk ekg tecrübemizde elif 20 aylıktı ve 3 gün uğraşmıştık, sürekli ağladığı için kısa süreli uyutan ilaçlar verildi, ama odaya geçer geçmez uyanıyordu. F. Üniversitesinde çocuk kardiyoloji profösörü çekmişti ekg'sini ve maalesef çocuklarla diyalogu harika bir doktor sayılmaz. Elif çok tırsmıştı ondan ve o da Elif'e pek sabredemedi. Hatta -ödemeyi yaptıysanız, geri almanızı sağlarım; çekemeyeceğim ben- filan dedi, son bir defa daha denemesini rica ettik ama doğrusu biz de onun tavrına sinir olduk. Bu vakadan sonra başka bir hastane seçtik bu sefer, inşaallah iyi olur her şey.



Bir gün daha beklemek zor gelecek ama zaman geçtikçe ben de daha sakin bakabiliyorum olaya, rabbim hakkımızda hayırlı olanla muamele etsin. amin.